- Mamusiu - usłyszałam z góry i od razu spojrzałam w tamtym kierunku - Gdzie jesteś?
- Tutaj, skarbie
Weszłam po schodach i zobaczyłam stojącego na korytarzu czterolatka przecierającego zmęczone oczy. Podeszłam do niego i wzięłam na ręce, a on przytulił się do mnie.
- Mogę nie iść dzisiaj do przedszkola? - wyszeptał kiedy posadziłam go na blacie kuchennym
- Żartujesz? - uśmiechnęłam się - Macie dzisiaj robić ozdoby choinkowe! Pomyśl, ile zabawy przy tym będzie. Łańcuchy, serpentyny, gwiazdki, aniołki
- Ale dzisiaj ma nie być Jaxona..
- Jaxona? A kim jest Jaxon? - schowałam kanapki do małego plecaka
- Jaxon to mój kolega. Najlepszy kolega. Bez niego nie będę miał się z kim bawić - zasmucił się
- Na pewno przyjdzie. Kto by ominął taką zabawę? Chodź, mały książę, idziemy się ubrać
Wzięłam Isaaca na barana i weszliśmy z powrotem do góry. Pomogłam mu się przebrać z czerwonego pajacyka w kremowe spodenki, niebieską koszulę w kratkę i nike. Sama wzięłam do ręki jego granatową bluzę i ubrałam botki.
- Mamo - zaczął Isaac - A co jeśli Jax nie przyjdzie?
- Jeśli nie przyjdzie i moje moce przewidywania przyszłości się nie sprawdzą, zabieram Cię na gorącą czekoladę do naszej ulubionej kawiarni - uśmiechnęłam się
- No dobrze - odwzajemnił uśmiech
Wzięłam do ręki jego szary plecak i odprowadziłam do przedszkola.
***
Nienawidzę swojej pracy. Nienawidzę swojego głupiego uniformu. Nienawidzę swoich wścibskich "koleżanek". Nienawidzę swojego szefa. Nienawidzę swojej pracy.
- Znowu się spóźniłaś? Szef nie będzie zadowolony - Cassandra pokręciła głową z cwaniackim uśmieszkiem. Tak bardzo chciałam go zedrzeć z jej twarzy mocnym prawym sierpowym.
- Szkoda, że jestem pięć minut przed czasem - wskazałam na zegarek na mojej ręce i poszłam do szatni. Tam przebrałam się w uniform wymagany dla mojego stanowiska w tym cholernym biurze. Tak bardzo nienawidziłam tej pracy, że chciałam z niej odejść w każdej sekundzie, jak tylko moja noga przekraczała próg budynku. Niestety tylko jako sekretarka pana Hale'a byłam w stanie zarabiać odpowiednią sumę pieniędzy na utrzymanie mnie i Isaaca, również płacąc z Angel rachunki na pół.
Po przebraniu się w tą okropną białą bluzkę i ołówkową spódnicę, zajęłam swoje stanowisko pracy. Nie stukałam w klawiaturę nawet minuty, a mój ohydny szef już do mnie wydzwaniał.
- Tak, panie Hale? - spytałam z udawaną grzecznością
- Proszę przyjść do mojego biura, panno Queens. Najlepiej natychmiast - odpowiedział
Super, znowu na dywanik. Idąc wzdłuż korytarza do biura tego idioty, kątem oka mogłam zauważyć, jak Cassandra szpeci swoją twarz uśmiechem. Jeśli tylko moja sytuacja finansowa się nieco poprawi, przyrzekam, złożę wymówienie niemal od razu.
Podchodząc do biura tego buraka, popchnęłam duże, szklane drzwi i zamknęłam je, gdy byłam już w środku.
- Chciał się pan ze mną widzieć, panie Hale - powiedziałam stając z boku, jak najdalej od niego
Hale odwrócił się powoli na swoim obrotowym krześle, jakby był w jakimś filmie. Jeszcze tylko niech powie "czekałem na Ciebie" albo coś w tym stylu.
- Owszem, panno Queens - wstał z fotela i podszedł do mnie z jedną ręka w kieszeni - Doszły mnie słuchy, że znów spóźniła się pani do pracy
- Więc ma pan kiepskich pracowników - odrzekłam bez zastanowienia
- Rozwinie pani tę myśl?
- Nie spóźniłam się jeszcze ani razu odkąd tu pracuję. Codziennie jestem na swoim stanowisku pracy punktualnie o ósmej. Niestety te plotki mogą jedynie tłumaczyć, że nie jestem tu zbyt lubiana przez pańskich pracowników i chcą oni, żebym jak najszybciej złożyła wymówienie, panie Hale
Cóż, nie tylko oni chcą mojej rezygnacji.
- Wiem
- Rozumiem, ale kłamstwo w tym.. Słucham?
- Wiem
- Ale co pan wie?
- Wiem, że jest pani codziennie punktualnie i wiem też, że niektóre pracownice pani nie lubią. To dlatego, że jest pani jedną z najlepszych asystentek, dlatego pani dostaje podwyżkę, a one nie
- Podwyżkę? - zrobiłam wielkie oczy - Za co?
- Za pani pracę, panno Queens. To chyba oczywiste
Tak, pomińmy może fakt, że nasz szef dałby każdej kobiecie awans i podwyżkę, jeżeli jest ona w wieku od 21 do 27 lat, odkryje dekolt lub jest po prostu ładna.
- Dziękuję, panie Hale
Uśmiechnął się, po czym nachylił nade mną, poprawił kołnierzyk mojej koszuli i przytknął nos do mojej szyi.
- Ładny perfum, panno Queens - spojrzał mi w oczy
- Dziękuję - uśmiechnęłam się - Mój chłopak też mi to dziś rano powiedział
Ten jego idiotyczny uśmieszek na chwilę znikł, ale zaraz później znowu pojawił się na jego twarzy.
- Cóż, mam nadzieję, że może dziś pani zostać dłużej w pracy - usiadł z powrotem za biurkiem
- Ale.. nie wiem czy.. mam dzisiaj strasznie dużo spraw do załatwienia
- Tylko dwie godzinki. Przecież to nic takiego, panno Queens
Wręcz przeciwnie, panie Hale. To piekło siedzieć tak przez kolejne godziny w pracy z panem i pańskimi pracownikami w jednym budynku.
- Oczywiście, panie Hale
Sztuczny uśmiech, sztuczna delikatność, sztucznie szczęśliwy powrót do stanowiska. To, że byłam wkurzona to mało powiedziane. Wyjęłam z torebki telefon i wybrałam numer Angel.
- Halo? - usłyszałam jej głos kiedy odebrała
- Angie, mam prośbę
- Słucham, Lace
- Odbierzesz dzisiaj Isaaca z przedszkola? Szef uziemił mnie na dodatkowe dwie godziny - westchnęłam
- Współczuję Lace. I jasne, że odbiorę brzdąca. Mogę z nim iść na jakiś obiad, jeśli nie będziesz miała nic przeciwko.
- Nie, skąd. Tylko błagam Cię, bądź tam na czas.
- Wszystko wiem - dobiegł mnie chichot przyjaciółki
- Dziękuję, Angie
- Nie ma za co, a teraz idź pracuj, żeby nie uziemił Cię na dwa dni
Uśmiechnęłam się i pomyślałam, że dwie godziny to rzeczywiście nie tak dużo. Odłożyłam telefon z powrotem do torebki i zaczęłam wykonywać swoją irytującą pracę.
Po przebraniu się w tą okropną białą bluzkę i ołówkową spódnicę, zajęłam swoje stanowisko pracy. Nie stukałam w klawiaturę nawet minuty, a mój ohydny szef już do mnie wydzwaniał.
- Tak, panie Hale? - spytałam z udawaną grzecznością
- Proszę przyjść do mojego biura, panno Queens. Najlepiej natychmiast - odpowiedział
Super, znowu na dywanik. Idąc wzdłuż korytarza do biura tego idioty, kątem oka mogłam zauważyć, jak Cassandra szpeci swoją twarz uśmiechem. Jeśli tylko moja sytuacja finansowa się nieco poprawi, przyrzekam, złożę wymówienie niemal od razu.
Podchodząc do biura tego buraka, popchnęłam duże, szklane drzwi i zamknęłam je, gdy byłam już w środku.
- Chciał się pan ze mną widzieć, panie Hale - powiedziałam stając z boku, jak najdalej od niego
Hale odwrócił się powoli na swoim obrotowym krześle, jakby był w jakimś filmie. Jeszcze tylko niech powie "czekałem na Ciebie" albo coś w tym stylu.
- Owszem, panno Queens - wstał z fotela i podszedł do mnie z jedną ręka w kieszeni - Doszły mnie słuchy, że znów spóźniła się pani do pracy
- Więc ma pan kiepskich pracowników - odrzekłam bez zastanowienia
- Rozwinie pani tę myśl?
- Nie spóźniłam się jeszcze ani razu odkąd tu pracuję. Codziennie jestem na swoim stanowisku pracy punktualnie o ósmej. Niestety te plotki mogą jedynie tłumaczyć, że nie jestem tu zbyt lubiana przez pańskich pracowników i chcą oni, żebym jak najszybciej złożyła wymówienie, panie Hale
Cóż, nie tylko oni chcą mojej rezygnacji.
- Wiem
- Rozumiem, ale kłamstwo w tym.. Słucham?
- Wiem
- Ale co pan wie?
- Wiem, że jest pani codziennie punktualnie i wiem też, że niektóre pracownice pani nie lubią. To dlatego, że jest pani jedną z najlepszych asystentek, dlatego pani dostaje podwyżkę, a one nie
- Podwyżkę? - zrobiłam wielkie oczy - Za co?
- Za pani pracę, panno Queens. To chyba oczywiste
Tak, pomińmy może fakt, że nasz szef dałby każdej kobiecie awans i podwyżkę, jeżeli jest ona w wieku od 21 do 27 lat, odkryje dekolt lub jest po prostu ładna.
- Dziękuję, panie Hale
Uśmiechnął się, po czym nachylił nade mną, poprawił kołnierzyk mojej koszuli i przytknął nos do mojej szyi.
- Ładny perfum, panno Queens - spojrzał mi w oczy
- Dziękuję - uśmiechnęłam się - Mój chłopak też mi to dziś rano powiedział
Ten jego idiotyczny uśmieszek na chwilę znikł, ale zaraz później znowu pojawił się na jego twarzy.
- Cóż, mam nadzieję, że może dziś pani zostać dłużej w pracy - usiadł z powrotem za biurkiem
- Ale.. nie wiem czy.. mam dzisiaj strasznie dużo spraw do załatwienia
- Tylko dwie godzinki. Przecież to nic takiego, panno Queens
Wręcz przeciwnie, panie Hale. To piekło siedzieć tak przez kolejne godziny w pracy z panem i pańskimi pracownikami w jednym budynku.
- Oczywiście, panie Hale
Sztuczny uśmiech, sztuczna delikatność, sztucznie szczęśliwy powrót do stanowiska. To, że byłam wkurzona to mało powiedziane. Wyjęłam z torebki telefon i wybrałam numer Angel.
- Halo? - usłyszałam jej głos kiedy odebrała
- Angie, mam prośbę
- Słucham, Lace
- Odbierzesz dzisiaj Isaaca z przedszkola? Szef uziemił mnie na dodatkowe dwie godziny - westchnęłam
- Współczuję Lace. I jasne, że odbiorę brzdąca. Mogę z nim iść na jakiś obiad, jeśli nie będziesz miała nic przeciwko.
- Nie, skąd. Tylko błagam Cię, bądź tam na czas.
- Wszystko wiem - dobiegł mnie chichot przyjaciółki
- Dziękuję, Angie
- Nie ma za co, a teraz idź pracuj, żeby nie uziemił Cię na dwa dni
Uśmiechnęłam się i pomyślałam, że dwie godziny to rzeczywiście nie tak dużo. Odłożyłam telefon z powrotem do torebki i zaczęłam wykonywać swoją irytującą pracę.
